To forum używa cookies
To forum wykorzystuje pliki cookie do przechowywania danych logowania. Pliki cookie to małe dokumenty tekstowe przechowywane na komputerze. Pliki cookie ustawiane na tym forum mogą być używane tylko na tej stronie i nie stanowią zagrożenia bezpieczeństwa. Pliki cookie na tym forum śledzą również określone tematy, które przeczytałeś i kiedy je ostatnio przeczytałeś. Potwierdź, czy akceptujesz lub odrzucasz ustawienia tych plików cookie.

Ciasteczka zostaną zapisane w Twojej przeglądarce

Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

[-]
Tagi
otmar von verschuer freiherr

Otmar Freiherr von Verschuer
#1
Otmar Freiherr von Verschuer
(wikipedia)

(ur. 16 lipca 1896 w Richelsdorfer Hütte, zm. 6 sierpnia 1969 w Münster) – niemiecki biolog, eugenik, nazista, profesor Uniwersytetu we Frankfurcie nad Menem.

Habilitację uzyskał w 1927 z badań nad ludzkimi bliźniętami. Tuż po habilitacji objął stanowisko kierownika wydziału w berlińskim Instytucie Antropologii, Teorii Ludzkiego Dziedziczenia i Eugeniki im. Cesarza Wilhelma (Kaiser-Wilhelm-Institut für Anthropologie, menschliche Erblehre und Eugenik). W 1933 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1935 został dyrektorem Instytutu Biologii Dziedziczenia i Higieny Rasowej na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. Kontynuował prace nad bliźniętami, jednocześnie zajmując się badaniem przyczyn chorób, przy czym doszedł do wniosku, że z bardzo nielicznymi wyjątkami wszystkie choroby mają podłoże genetyczne. Od 1940 roku w NSDAP. W 1942 został dyrektorem Instytutu Antropologii i celem poszerzenia obszaru badań, kierował swoich współpracowników do pracy w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau. W ten sposób pozyskał setki eksponatów ludzkich, pochodzących z zabitych w tym celu więźniów. Jego doktorantem był Josef Mengele, z którym von Verschuer współpracował w czasie wojny.
Po wojnie został cenionym naukowcem w Niemczech, pracował jako profesor, a od 1956 był także kierownikiem Instytutu Antropologii Uniwersytetu we Freiburgu.
Kto nie pamięta historii skazany jest na jej ponowne przeżycie - George Santayana
Odpowiedz
#2
Opublikowano: 20 marca 2015


2 lipca 1965. W Niemieckiej Republice Demokratycznej zostaje opublikowana tzw. „Braunbuch” („Brunatna Księga”) autorstwa Alberta Nordena, zawierająca listę nazwisk funkcjonariuszy nazistowskich zajmujących wysokie stanowiska we wszystkich dziedzinach życia w Republice Federalnej Niemiec. „Brunatna Księga” zawiera listę 1800 polityków i zachodnioniemieckich prominentów wywodzących się bezpośrednio z aparatu nazistowskiej administracji, wojska i policji (w trzeciej edycji Księgi było już ponad 2300 nazwisk). W publikacji przedstawiono życiorysy 15 ministrów oraz sekretarzy rządu Niemiec Zachodnich, 100 admirałów i generałów, 828 sędziów oraz prawników, 245 pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych RFN, zajmujących kluczowe pozycje w konsulatach i ambasadach, a także 297 oficerów niemieckiej policji. Opublikowano też biografie oraz aktualne w owym czasie dane na temat wielu zbrodniarzy nazistowskich, którzy nie zostali ukarani za swoje zbrodnie w RFN. W 1981 roku w ramach rewanżu wydano podobną księgę w Niemczech zachodnich pt. „Brunatna Księga NRD”, która zawierała 876 nazwisk. 

[Obrazek: ksiega.jpg]
Fragment "Brunatnej Księgi "(źródło: http://www.osta.ee/braunbuch-1965-17952569.html

„Idealista czuje się dobrze ze świadomością, że jest ziomkiem Goethego, Kanta i Hegla. Ale z Goebbelsem, Göringiem, Heydrichem i Himmlerem nie chce mieć nic wspólnego. A jednak: jeżeli naród i państwo mają być sensownymi pojęciami politycznymi, mają określać grupę ludzi, która występuje w historii jako wspólnota, to wówczas wszystko, co się dzieje, jest od tej wspólnoty zależne. W takim przypadku [... ] każdy przyczynił się w jakimś stopniu do Auschwitz. I każdy powinien odnaleźć w sobie tę własną część udziału” - cytat z książki niemieckiego pisarza Martina Walsera pod wymownym tytułem „Nasze Auschwitz” („Unser Auschwitz”).

Otmar Freiherr von Verschuer, lekarz, biolog, eugenik, członek NSDAP, zaangażowany nazista i ceniony profesor Uniwersytetu we Franfurcie nad Menem, przechodzi na „zasłużoną” emeryturę. Przed wojną von Verschuer kierował Instytutem Biologii Genetycznej i Higieny Rasowej. Habilitację otrzymał z badań nad bliźniętami. W 1936 roku Verschuer został profesorem na Uniwersytecie we Frankfurcie (obecnie Uniwersytet Goethego). W tym samym roku został ekspertem w dziedzinie biologii w Radzie Doradczej ds. badań kwestii żydowskiej. Jednym z najbardziej aktywnych studentów i doktorantem profesora von Verschuera był „Anioł Śmierci” Josef Mengele. 

[Obrazek: kolarz.jpg]
Josef Mengele i jego mentor Otmar Freiherr von Verschuer; w tle zdjęcia bliźniąt, które zostały poddane ich zbrodniczym eksperymentom (źródło: http://www.cinziaricci.it/resistenze/image076.htm

To właśnie od Josefa Mengele, Verschuer otrzymywał w czasie wojny setki ludzkich ciał potrzebnych do swoich „badań”. Po wojnie Otmar Freiherr von Verschuer kontynuuje karierę naukową i zostaje niezwykle cenionym w RFN naukowcem. Dużo publikuje. Jest bardzo aktywny. W 1949 roku zakłada Niemiecką Akademię Nauk w Moguncji. Od 1951 roku jest profesorem genetyki i pierwszym przewodniczącym nowo utworzonego Instytutu Genetyki Człowieka na Uniwersytecie w Münster, a także dziekanem Wydziału Lekarskiego. W 1952 roku zostaje przewodniczącym Niemieckiego Towarzystwa Antropologii. Verschuer zmarł 8 sierpnia 1969 w wyniku wypadku samochodowego.

źródło
Kto nie pamięta historii skazany jest na jej ponowne przeżycie - George Santayana
Odpowiedz
#3
Otmar Freiherr von Verschuer

[Obrazek: otmar.jpg]

Otmar Freiherr von Verschuer (ur. 16 lipca 1896 r. - 8 sierpnia 1969 r.) Był niemieckim biologiem i eugenistą zajmującym się przede wszystkim "higieną rasową" i bliźniaczymi badaniami nazistowskimi. Został sekretarzem Niemieckiego Towarzystwa Higieny Pochodzenia (Tübingen) w 1924 r. i pracował w Kaiser Wilhelm Institute of Anthropology, Human Heredity i Eugenics (KWI-A lub KWIfA) w Dahlem, Berlin, od jego założenia w 1927 r. do czasu rozwiązania w 1945 r.: początkowo jako dyrektor Departamentu Genetyki Człowieka, następnie jako dyrektor Wydziału ds. Bliźniaczych Badań. W końcu zastąpił Eugena Fischera na stanowisku dyrektora KWI-A w 1942r. 

Był również związany z Frankfurckim Instytutem Biologii Genetycznej i Higieny Rasowej (Institut fur Erbbiologie und Rassenhygiene). Verschuer formalnie nie przyłączył się do partii nazistowskiej do 1940 r. ale brał udział w działaniach, które mocno rozwinęły nazistowski program ochrony nordyckich ludów (Aryjczyków) przed "zanieczyszczeniem" przez "gorsze rasy" pod koniec wojny oraz już po jej zakończeniu. Ukrył lub zniszczył zapis badań i innych czynności wykonywanych przez personel KWI-A.

Dwóch spośród najbardziej znanych asystentów Verschuera to Karin Magnussen i Josef Mengele

Karin Magnussen badała oczy od żyjących bliźniaków w Oświęcimiu zebranych dla niej przez Josefa Mengele. 

Sterylizacja

Verschuer argumentował w zasadzie za eugeniczną sterylizacją "słabowidzących, schizofrenicznych, maniakalno-depresyjnych, epileptycznych, psychopatów, cierpiących na pląsawicę, wrodzonych niewidomych i głuchoniemych, przy czym zakwalifikował swoje badania, odnosząc się do niepewnego rokowania dziedziczności takie przypadki jak maniakalno-depresyjne, szaleństwa, epilepsje.  

Wyraził opinię, że kwestia ta ma aspekt moralny i teologiczny. Sterylizacja eugeniczna (którą Verschuer utożsamiał z leczniczym leczeniem) była "nie" nieuprawnioną ingerencją w naturalny proces tworzenia. Uważał, że sterylizacja jest nakazem chrześcijańskiej miłości, punktem oparcia oraz przyjmował argumentację pojęcia "ofiary":

"Wymagamy od nas chrześcijan, którzy podążają za przykładem naszego mistrza, abyśmy byli gotowi poświęcić nasze życie w służbie chrześcijańskiej miłości, a chrześcijańska miłość obejmuje dzieci, które są nienarodzone. Uważam, że uzasadnione jest żądanie od ludzi mniejszej ofiary niż ofiara życia, a mianowicie rezygnacja z posiadania dzieci oraz z miłości do dzieci, które mają być chore. Perspektywa chrześcijańskiej sterylizacji charytatywnej musi być uznana za uzasadnioną."

Zgodnie z sekcjami 263 i 264 Ogólnego niemieckiego kodeksu karnego z 1927 r. "sterylizacje z wskazaniem medycznym byłyby zwolnione z kary. Zgodnie z sekcją 263 (jako praktyka sumiennego lekarza) lub zgodnie z sekcja 264 (jak nie contra bona mores)".

Powody dla sterylizacji obejmowały "duże prawdopodobieństwo, że potomstwo cierpi na poważne fizyczne lub umysłowe defekty genetyczne", takie jak:

-    wrodzona słabość umysłu
-    schizofrenia
-    maniakalno-depresyjne szaleństwo
-    dziedziczna epilepsja
-    dziedziczna ślepota
-    dziedziczna głuchota
-    poważne dziedziczne deformacje fizyczne
-    poważny alkoholizm 


Te postawy wobec sterylizacji nie były zaskakujące, ponieważ eugenika dotyczy "higieny" rasowej: procesu oczyszczania, dzięki któremu "genetycznie defektywni" ludzie (z powodu rasy, chorób psychicznych, padaczki, przestępczości) są usuwani z volku ("ludzie" lub naród).

Większość miast w Niemczech opracowała plany wprowadzenia nowej ustawy o sterylizacji. Frankfurt nad Menem utworzył Instytut Biologii Dziedzicznej i Higieny Rasowej na Uniwersytecie we Frankfurcie i poprosił Verschuera, by został jego dyrektorem. Verschuer objął stanowisko w 1935 r. pozostając jednocześnie związanym z KWI-A. Verschuer był entuzjastycznie nastawiony do nowego prawa i jego wyników.

"Wiemy dziś, że życie Volka jest zagwarantowane tylko wtedy, gdy zachowana jest wyjątkowość rasowa i dziedziczna kondycja puli genowej. Dlatego też głównym celem polityki ludności w Trzeciej Rzeszy jest dziedziczna i rasowa opieka."

Narodowe Państwo Socjalistyczne z wyjątkową energią przejęło odpowiedzialność za praktyczną administrację dziedzicznej i rasowej opieki. Pierwszym celem była walka z rasową alienacją za pośrednictwem Żydów. Drugim czynem jest sterylizacja osób z chorobami dziedzicznymi w ramach ustawy o zapobieganiu chorobie wrodzonej w okresie dojrzewania. W ciągu dwóch lat od wprowadzenia tej ustawy wykonano około 100 000 sterylizacji. 

Verschuer będąc entuzjastycznym nazistą skonsolidował wszystkie zadania nowego prawa pod jego kontrolą.

W 1941 r. Asystentka profesora Verschuera z Frankfurtu, dr Hansa Greve'a, została poproszona o ocenę cygańskiej kobiety, którą niemiecki żołnierz chciał poślubić i aby mogła uzyskać dokument stwierdzający jej "przydatność" do małżeństwa (Ehetauglichkeitszeugnis). Początkowo Greve oświadczyła, że ta kobieta nie nadaje się, ponieważ jako mieszaniec Cyganka była słaba genetycznie. Po tym stwierdzeniu sąd ds. zdrowia genetycznego we Frankfurcie musiał zdecydować, czy kobieta powinna być wysterylizowana. Dwukrotnie sąd uznał, że kobieta nie była upośledzona umysłowo i dlatego nie musiała być sterylizowana. Verschuer odwołał się od obu wyroków.

Verschuer wiedział, że przygotowywano prawo, które wymagałoby sterylizacji wszystkich mieszanych Cyganów, które to zostało zatrzymane przez Departament Sprawiedliwości. Jednakże Departament Spraw Wewnętrznych przeforsował takie prawo na mocy ustaw. Verschuer zaalarmował Departament Spraw Wewnętrznych na skandaliczne zachowanie sądu we Frankfurcie, a dr Herbert Linden z Departamentu Spraw Wewnętrznych napisał list z prośbą o sterylizację wszystkich mieszanych Cyganów pod zarzutem specjalnego rodzaju upośledzenia umysłowego, czasami trudnego do zdiagnozowania. Verschuer wysłał kopię tego listu na dwór we Frankfurcie i poprosił po raz trzeci o wysterylizowanie kobiety. Frankfurcki psychiatra von Kleist nie mógł dopatrzyć się upośledzenia umysłowego. Tak więc sąd podjął trzecią i ostateczną decyzję, aby nie sterylizować Cyganki.


"Pozytywna" eugenika


Verschuer w pewnym stopniu przeciwstawiał się eutanazji. Sprzeciwił się także idei hodowli nadludzi. Był jednak zwolennikiem "pozytywnej" eugeniki: zachęty sprzyjające propagowaniu Aryjczyków. W 1933 r. Napisał artykuł w sierpniowo-wrześniowym wydaniu biuletynu Soziale Arbeitsgemeinschaft evangelischer Manner und Frauen Thuringens  w którym podkreślono kwestię edukacji i szkoleń, ustawodawstwa podatkowego, kontroli imigracji i emigracji, genetycznej inwentaryzacji biologicznej i doradztwa małżeńskiego dla przyszłych rodziców, ale również pośrednio domagał się kar dla małżeństw "tych z obcym pochodzeniem", "chorych i zdeformowanych osób i genetycznie chorych od obciążonych rodzin". Wspomniał o sterylizacji, ale "tylko na marginesie".

Krzyżowanie ras

Verschuer uważał, że kiedy lepsza rasa miesza się z gorszą rasą (mulattos), zawsze przynosi lepszy wyścig. Odnotował jednak dwa wyjątki od tej reguły: Booker T. Washington i Alexander Pushkin:

"Przekraczanie intelektualnie bardzo zdolnych ras z intelektualnie mniej zdolnymi, np. Europejczykami z Murzynami, daje produkt, który intelektualnie jest pomiędzy tymi rasami. Czasami, osobna połowa tego rodzaju może być również uderzająco zdolna intelektualnie (Puszkin, Waszyngton), jak można się spodziewać po prawach dziedziczności, założenie, że półkrwi są zawsze gorsze od obojga rodziców intelektualnie - lub nawet moralnie - jest nieprawidłowe. "

Bliźniacze badania i okrucieństwa medyczne

Badania bliźniacze były ważne, ponieważ ustalały związek między rasą a eugeniką i badaniami bliźniąt. Bliźniacze badania nazistowskie były w istocie nieco nienaukowym sposobem studiowania genetyki, w sposób, który można łatwo zmanipulować, by wytwarzać wyniki dostosowane do potrzeb. Po odejściu Fischera z KWI-A, Verschuer został nowym dyrektorem, kontynuując podwójne studia (z podwładnymi Siegfrieda Liebau i Josefa Mengele w Auschwitz i Karin Magnussen w Dahlem) z nieco innej perspektywy, która mogła być czymś więcej niż przemianowaniem: fenogenetyką. Fenogenetyka obejmowała związki środowiskowe zarówno przed jak i po urodzeniu.

Verschuer otrzymał zezwolenie Heinricha Himmlera na pracę w Auschwitz od 1944 roku. W raporcie do niemieckiej Rady ds. Badań (Deutsche Forschungsgemeinschaft , DFG) z 1944 roku, Verschuer mówił o pomocy Mengele w dostarczaniu KWIfA "materiałów naukowych" z Auschwitz:

"Mój asystent, dr Mengele (doktor nauk medycznych) dołączył do mnie w tej dziedzinie badań. Obecnie jest zatrudniony jako Hauptsturmfuhrer i lekarz obozowy w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Badania antropologiczne przeprowadzane są na najbardziej zróżnicowanych grupach rasowych. Obóz koncentracyjny prowadzony jest za zgodą SS Reichsführera Himmlera. Próbki krwi są wysyłane do mojego laboratorium w celu analizy. "

W raporcie Verschuer odnotował również, że warunki wojenne utrudniły KWI-A pozyskiwanie "bliźniaczych materiałów" do badań, a pozycja Mengele w Auschwitz była wyjątkową okazją pod tym względem. Latem 1944r. Mengele i jego żydowski asystent - więzień, dr Miklos Nyiszli, przesłali do KWI-A inne "materiały naukowe", w tym zwłoki zamordowanych Romów (Cyganie). Narządy wewnętrzne zmarłych dzieci, szkielety dwóch zamordowanych żydów i próbki krwi bliźniaków zarażonych przez Mengelego tyfusem.

Ludobójstwo Żydów i Cyganów

"W przemówieniu na temat" Biologii rasowej Żydów "Verschuer zaprzeczył ogólnie przyjętemu poglądowi, że Żydzi mogą być rozpoznawani przez kształt ich nosa lub grupy krwi, lecz odniósł się do wyłaniającej się nauki o porównawczej patologii rasowej. choroby i zaburzenia występowały częściej u Żydów niż wśród ludności nieżydowskiej: cukrzyca, nerwice, płaskostopie, mionomy, keroderma pegmentosum, hemofilia i wyciszenie głuchoty. "Amarotyczny idiotyzm" (zespół Tay-Sacha) i dystonia skrętna są szczególnie rozpowszechnione wśród wschodnioeuropejskich Żydów Aby wyjaśnić to zjawisko, Verschuer wysunął na dalszy plan argumentację populno-genetyczną: poprzez świadomą segregację z ich "żywicielskiego volka" Żydzi "sami" wyhodowali "swoją rasę" w genetycznej izolacji.
.
"... opisywał atrybuty, które rzekomo były typowe dla ludności żydowskiej, w tym usposobienie i opór wobec niektórych chorób, podkreślał" zapotrzebowanie Żydów na lekarzy i lęk przed chorobą ", a nawet odniósł się do rzekomo konkretnych form przestępczości:" [. ..] Żydzi wykazali niższą stopę przestępczości za napaść i kradzież, ale kary były znacznie powyżej średniej za zniesławienie, oszustwo i fałszerstwo [...]. " Jako wytłumaczenie, Verschuer, który podchodził do Fischera, twierdził, że "typowe cechy dzisiejszego Żyda pochodzą głównie z podstawowego zasobu wschodnio-wschodnio-wschodniego", który "doznał pewnego rozluźnienia" poprzez niewłaściwą ewolucję. " - 19
.
"... Fischer i Verschuer ... byli gośćmi honorowymi na roboczym kongresie podczas inauguracji" Frankfurckiego Instytutu Badawczego ds. Żydowskich "w dniach 27-28 marca 1941 r. Celem jest "całkowite rozwiązanie" wobec "żydowskiego porządku", jak tu bezspornie stwierdzano, było Volkstodem ("śmierć narodu"). Ekonomista Peter-Heinz Seraphim (1902-1979) wskazał na rozważenie, że deportacja do pracy przymusowej w obozach w Polsce lub w kolonii zamorskiej mogło również dojść do "społecznej pauperyzacji i wstrząsu", ale "bynajmniej nie do fizycznej dezintegracji żydostwa, ponieważ śmierć narodu nigdy nie jest szybką śmiercią". ... 20
Kasowanie rekordu KWI-A (1945)
Gdy wojna dobiegała końca w 1945 roku, Verschuer przeniósł akta KWI-A z Dahlem do własnego domu, mając nadzieję na bardziej przychylną reakcję ze strony napierających armii alianckich niż z postępującej Armii Radzieckiej.
.
"3 lutego 1945 r. Wydano dyrektywę ... Albert Speer ... do personelu operacyjnego KWG, pouczającą o przeniesieniu instytutów znajdujących się pod jego kontrolą z zagrożonych rejonów Ernst Telschow przekazał tę dyrektywę do KWI-u. A, gdzie przybył 5 lutego ... Gdyby ... wyraźny cel Verschuera, by jak najdłużej wytrzymać w Dahlem i czekać na dalszy bieg wydarzeń ... do lutego 1945 r. Musiało być dla niego jasne, że Upadek Berlina był tylko kwestią czasu, przeniesienie instytutu okazało się imperatywem, a w tajemnicy Verschuer już rozpoczął przygotowania do ruchu (Verschuer do Lenza, 9/2/4545, Archiwum MPG, Departament III, rep. 86 B, nr 12.) Tak więc dyrektywa Speera pojawiła się we właściwym czasie ... "
.
Później jednak Telschow "poinformował Verschuera ustnie, że Speer" z perspektywy czasu [nie] chciał "zastosowania przeniesienia dyrektywy KWI-A" do KWI-A. ... Można zatem założyć, że Verschuer był całkiem świadom, że otrzymał zielone światło, aby przenieść swój instytut ani z Zarządu Generalnego, ani z Ministerstwa Uzbrojenia, ale kiedy Engelhardt Buhler ... zdołał zorganizować ciężarówkę z przyczepą około 9 lutego 1945 r. - ku zaskoczeniu wszystkich, Verschuer działał bez zwłoki, popierany przez pisemne polecenie Speera, aby przenieść się, gwałtownie przekroczył ustną kontrargumentację przekazaną przez Telschow i wprowadził przeniesienie w ruchu .. 12 lutego 1945 roku, kiedy część materiału wysłanego do Beetza została już załadowana do ciężarówki wysłał okólnik szefom departamentów Abelowi, Diehlowi, Gottschaldtowi, Lenzowi i Nachtsheimowi, oficjalnie informując ich, że większość inwentarza instytutu ma zostać przeniesiona do rodzinnej posiadłości w Solz koło Bebra. "
.
"Verschuer potwierdził, że niektóre z zaangażowanych materiałów były" tajnymi teczkami, które w żaden sposób nie mogą wpaść w ręce wroga ", poprosił Nachtsheim, aby zajął się tą sprawą i dał dozorcy polecenie spalenia materiału" we właściwym czasie ".
.
"17 lutego 1945 r. Verschuer lakonicznie poinformował Zarząd Generalny, że przeniesienie instytutu do Solz zostało zakończone" bez znacznych niedogodności ".
.
"W końcu KWI-A pozostało z dwoma pomieszczeniami Haus am See , w których mieściła się instytut -" liczne aparaty naukowe, w tym specjalne wyroby [...] cenna optyka, mikrotom, sprzęt projekcyjny, część Biblioteka naukowa, archiwum bliźniacze i dodatkowe materiały naukowe - Karl Diehl zdołał uratować niektóre z tych materiałów we wrześniu 1945 r., kiedy budynek został zarekwirowany na dobre przez radzieckie władze wojskowe. 21
.
"Co ciekawe, w archiwach brakowało korespondencji między Verschuerem i Fischerem w okresie, w którym kontynuowali korespondencję o przedstawianiu" faktów "biurom denazyfikacyjnym ..." 22. Rzeczywiście, nawet teraz jest to trudne lub niemożliwe aby uzyskać dostęp do rekordów w tym okresie. Widzieć:
http://www.estherlederberg.com/Eugenics (Anegdoty) / Materiały naukowe Max Planck Society Archive.html
Jak Otmar Verschuer unikał ścigania jako zbrodniarz wojenny?
Verschuer nigdy nie był sądzony za zbrodnie wojenne, mimo wielu wskazań, że nie tylko był w pełni świadomy pracy Mengelego w Auschwitz, ale nawet zachęcał i współpracował z Mengelem w jego najbardziej makabrycznych badaniach. Nie można jednak ustalić solidnego dowodu na wolną współpracę Verschuera, ku rozczarowaniu głównego powojennego alianckiego śledczego, Leo Alexandra, przydzielonego do jego sprawy. W liście do żony z 1946 r. Aleksander napisał:
.
Czasami wydaje się, że naziści dołożyli specjalnych starań, aby każdy koszmar mógł się spełnić. Pojawiły się nowe dowody, w których dwóch lekarzy w Berlinie, jeden mężczyzna, a drugi kobieta, zgromadzili oczy o różnych kolorach. Wydaje się, że obozy koncentracyjne były zaczesane dla osób, których jedno oko miało nieco inny kolor niż inne. Kto [syk] miał pecha na tyle, że posiadał tak nieznacznie nierówne oczy, wyciął je i został zabity, a oczy wysyłane do Berlina. Jest to realizacja starej makabrycznej niemieckiej bajki, która jest zawarta w Opowieściach Hoffmanna, gdzie doktor Coppelius podający się za sandmana przychodzi w nocy i wycina dziecięce oczy, gdy są zmęczone. Smutną częścią tej historii jest to, że Lekarze von Verschuer i Magnussen w Berlinie woleli dzieci, a zwłaszcza bliźniaki. Nie ma końca tego koszmaru, przynajmniej 23 próbują teraz i, ufam, inni pójdą później.
.
Alexander wszczął śledztwo w sprawie lokalizacji obciążającego zbioru, ale nie mógł go zlokalizować - został wysłany do nieznanego miejsca w Berlinie, a stamtąd zniknął z pola widzenia; Aleksander z żalem stwierdził, że Verschuer go zniszczył.
.
Później śledczy mieli trudności z uzyskaniem twardych dowodów na makabryczną rolę jaką odgrywali Verschuer w Holocauście.
.
Otto Hahn ustanowił komisję w Kaiser Wilhelm Society (KWG), aby zbadać zarzuty przeciwko Verschuerowi. Pod przewodnictwem sędziego, Kurta von Lewińskiego z Instytutu Prawa KWG, czterech członków KWG (Otto Warburg, Robert Havemann, Kurt Gottschaldt i Hans Nachtsheim) rozważało zarówno kwestie specyficznej winy, jak i naukową wartość samego dzieła Verschuera . "Ich decyzja była poważna: nie tylko udało się nawiązać kontakt z piosenkarką Verschuer w Oświęcimiu, ale został uznany za" rasistowskiego fanatyka ". Tak zakończyła się kariera Verschuera w KWIA. " 23
.
"W dniu 7 listopada 1946 r. Wolfson [Amerykański radca prawny ds. Zbrodni wojennych] wykorzystał dowody dostarczone przez psychologa Kurta Gottschaldta, że Verschuer został" poinformowany o szczegółowym układzie, jaki istniał w Auschwitz ". Nie bez racji, Wolfson zalecił aresztowanie i przesłuchanie Karin Magnussen, znanej nazistowskiej aktywistki, a Verschuer kontratakował, że oskarżenia pochodzą od komunistów. [...] Wolfson utrzymał się w swoich oskarżeniach, umieszczając Mengele na czele tabela urzędników oświęcimskich z 12 lutego 1947 r. Podjęto próby unieważnienia wyroku denazyfikacyjnego, co doprowadziło do trzeciego przesłuchania Verschuera w dniu 13 maja 1947 r., gdy Verschuer opowiedział o doskonałych stosunkach Mengele z pacjentami w Auschwitz ... kontratakował, że dowody Havemanna przeciwko niemu zostały dostarczone przez sympatyzującego z komunistą Kurta Gottschaldta ...
.
"Verschuer konsekwentnie podkreślał, że dyskredytujący go byli" komunistycznymi agentami "
.
Ostatecznie Verschuer został uznany za nazistowskiego podróżnika ( Mitlaufer ) - stosunkowo łagodną kategoryzację - ukarano grzywną 600 Reichmark i zwolniono go z aresztu. "Mógł kontynuować swoją karierę, nawet gdyby nie była w Berlinie." 25
.
"Nagłaśnianie niemieckich zbrodni medycznych może podważyć powszechne zaufanie społeczne do nauk klinicznych." Aby uniknąć pozorów, że nie można już ufać całej społeczności medycznej, polityczni przedstawiciele Nuremberg Medical Trial "... przedstawili badaczy medycznych jako" zdemoralizowanych "przez manipulacyjną kontrolę SS i zatrutą przez nazizm ..." a zamiast tego "ludzkie eksperymenty były tak źle pomyślane, że nie zasługiwałyby na status nauki ..." 26
.
"Władze uważały, że dalsze badania szpitali i uniwersytetów były niepożądane, [...] ponieważ gdyby podjęto je na dużą skalę, mogłoby to doprowadzić do koniecznego usunięcia z niemieckiej medycyny dużej liczby wysoko wykwalifikowanych mężczyzn w czasie, gdy ich usługi są najbardziej potrzebne. " 27
.
"19 września 1949 Heubner i naukowcy KWG Adolf Butenandt, Max Hartmann i Boris Rajewsky oczyścili Verschuera, ta komisja Dahlemów zaznaczyła odwrotność procesu lekarzy, ponieważ była to trybunał rówieśników (głównie nadszarpniętych różnymi stopniami współsprawstwa pod nacjonalizmem narodowym) Komisja mogła z łatwością odrzucić, że Verschuer był rasowym fanatykiem, lub że współpracował z SS - bo nauka w ramach Narodowego Socjalizmu niekoniecznie działała w ten sposób, co zmniejszyło znaczenie linku Mengele, podkreślając, że był tylko lekarzem obozowym, który przestrzegałby przepisów SS przeciwko rozpowszechnianiu informacji o Auschwitz jako obozie zagłady. " 28
.
W ten sposób więzi niemieckiej wspólnoty medycznej - zwłaszcza z instytutami Kaiser Wilhelm - nie były w żaden sposób związane z obozami śmierci; dlatego nauki medyczne i naukowcy powinni naprawdę być do przyjęcia dla niemieckiej opinii publicznej i reszty świata. SS-mani i personel medyczny, tacy jak Mengele, którzy byli bezpośrednio zaangażowani w obozy śmierci, byli palcami najbardziej odpowiedzialnymi za okrucieństwa narodowego socjalizmu. 29
Poźniejsze życie
Pod koniec 1945 lub na początku 1946 r. Verschuer zwrócił się do burmistrza we Frankfurcie o zezwolenie na przywrócenie KWI-A. Jednak komisja odpowiedzialna za przebudowę Kaiser Wilhelm Gesellschaft zadekretowała, że "Verschuera należy uważać nie za współpracownika, ale za jednego z najniebezpieczniejszych nazistowskich działaczy III Rzeszy". KWI-A nie został przywrócony.
.
W 1951 roku Verschuer został uhonorowany prestiżową profesurą humanistyki na Uniwersytecie Munster, gdzie założył jedno z największych centrów badań genetyki w Niemczech Zachodnich. Podobnie jak wiele "higienistek rasowych" okresu nazistowskiego, jak i wielu amerykańskich eugeników, Verschuerowi udało się na nowo zdefiniować siebie jako badacza genetyki po wojnie, wspomaganego przez pragnienie niemieckiego społeczeństwa odcięcia się od okrucieństw wojny.
.
Verschuer został przyjęty w czasie wojny jako członek Amerykańskiego Towarzystwa Eugenicznego, stanowisko, które zachował do śmierci.
.
Kiedy Verschuer zmarł w 1969 r. (W wypadku samochodowym), nekrologi w niemieckich czasopismach naukowych nie wspomniały o jego nazistowskim zaangażowaniu.
1 Bliźniacze badania zostały wykorzystane jako substytut badań genetycznych i jako takie zostały powiązane z wieloma oszustwami naukowymi; patrz "Cyril Burt Affair".
.
2 Paradygmat skonstruowany przez bliźniacze badania wyróżniał się wyraźnym redukcjonizmem konceptualnym w czterech aspektach: po pierwsze, zakładał, że genetyczne usposobienie i środowisko są kategoriami analitycznymi, bez odgraniczania ich od siebie. Po drugie, paradygmat metody bliźniaczej nie wyszczególnił dwóch składników dziedziczności i środowiska w składniki podrzędne. Pilne zainteresowanie [w Drugiej i Trzeciej Rzeszy Niemiec] nie dotyczyło poszczególnych genów, ich umiejscowienia na chromosomach ani mechanizmów ich propagacji, a nie wzajemnych działań, które wywierały na siebie nawzajem, a nie złożonych powiązań między poszczególnymi genami i cechy fenotypowe (ekspresja, przenikanie, specyficzność) - przynajmniej nie na początku. Przedmiotem zainteresowania był raczej genom, a także środowisko, pojmowane jako czarne skrzynki. Po trzecie, paradygmat badań bliźniaczych wynikał z założenia, że dwa składniki dziedziczności i środowiska współdziałają addytywnie w rozwoju cech, i że w konsekwencji możliwe jest rozbicie procesu fenogenezy stosownie do wielkości wpływu i określenie odpowiedniego znaczenia dziedziczność i środowisko ilościowo. Pełne procesy interakcji między czynnikami dziedzicznymi a warunkami środowiskowymi oraz efekty synergii i emergencji wynikające z tej interakcji są całkowicie ignorowane w tym podejściu - nie postawiono nawet pytania, czy w ogóle sens ma wyobrażenie sobie dziedziczność i środowisko jako pakiety czynników, które mogą być wyraźnie zróżnicowane i skuteczne same w sobie. Po czwarte, koncepcja, że elementy fenotypu są zmiennymi zależnymi, które ostatecznie można prześledzić w złożonym łańcuchu przyczynowym do dwóch zmiennych niezależnych, genomu i środowiska, doprowadziła do arbitralnej definicji zmiennych zależnych i niezależnych stosowanych w bliźniacze badania w celu zajęcia się wysoce złożonymi cechami istot ludzkich. Czyniąc to, ryzykował powierzchowne przypisanie genu - dla talentu muzycznego, uczucia smaku, niestabilności moralnej, przestępczości lub schizofrenii. Hans-Walter Schmuhl, "The Kaiser Wilhelm Institute for Anthropology, Human Heredity and Eugenics, 1927-1945", Boston Studies in the Philosophy of Science, Vol. 259, Wallstein Verlag, 2003, ss. 62
.
Christoph Mai zaproponował tezę, że istnieje ścisły związek między boomem w badaniach bliźniaczych a wzmocnieniem ruchu higieny ras w latach dwudziestych. "Wiodący niemieccy genetyk ludzki", jak twierdzi Mai, "wyraźnie określił cele i praktyczne zastosowanie ich badań w aspekcie ich higieny rasy eugenicznej - tj. Socjopolitycznej - użyteczności [...]. [...] Krótko mówiąc, Mai charakteryzuje bliźniacze badania jako pseudonaukę Hans-Walter Schmuhl, "The Kaiser Wilhelm Institute for Anthropology, Human Heredity and Eugenics, 1927-1945", The Boston Studies in the Philosophy of Science, Vol. 259, Wallstein Verlag, 2003, s. 62
.
Zastosowano okleinę metodologii naukowej, stosując diagnostykę "polisymptomatycznego podobieństwa" Hermanna Wernera Siemensa (1923), w której wiele czynników fenotypowych antropometrycznie uznawano za dowód podobieństwa genotypu. Zmierzone wskaźniki antropometryczne obejmowały kolor i kształt włosów, kolor skóry, barwę włosów (płodu), piegi, teleangiektazję, rogowacenie mieszków włosowych, zmarszczki języka, cechy twarzy, kształt ucha, kształt dłoni i typu ciała, dać wrażenie różnicowania między dziedzicznością a środowiskiem. Hans-Walter Schmuhl, "The Kaiser Wilhelm Institute for Anthropology, Human Heredity and Eugenics, 1927-1945", The Boston Studies in the Philosophy of Science, Vol. 259, Wallstein Verlag, 2003, str. 60, 61
.
3 Nicholas Wade, "IQ and Heredity: Suspicion of Fraud Beclouds Classic Experiment", Science 26 listopada 1976: 916-919.
.
4 DD Dorfman, "The Cyril Burt Question: New Findings", Science 29 September 1978: Vol. 201 nr. 4362 str. 1177-1186
.
5 Gretchen E. Schafft, "Od rasizmu do ludobójstwa: antropologia w III Rzeszy", U. of Illinois Press, Urbana, 2004, s. 54
.
6 Simone Gigliotti, Berel Lang, "The Holocaust: a reader", Wiley-Blackwell, 2005, s. 104
.
6 Karin Magnussen była badaczką w Instytucie Antropologii im. Kaiser Wilhelma, Human Heredity i Eugenics podczas III Rzeszy Niemieckiej, znanej z opublikowanej w 1936 r. Publikacji "Narzędzia polityki rasowej i populacyjnej" oraz jej badań na temat heterochromii irydowej (oczu o różnych kolorach) przy użyciu próbek tęczówki z obozów koncentracyjnych Auschwitz (dostarczonych przez jej kolegę, Josepha Mengele).
.
Karin Magnussen mogła wzorować się na "... biologu Agnes Bluhm (pracowała w Kaiser-Wilhelm-Institut für Biologie), który napisał Die rassenhygienischen Aufgaben des weiblichen Arztes , Berlin, 1934, który bez wahania poparł reżim Hitlera." Nie ma jednak żadnego związku między Karin Magnussen i Eva Justin, która badała podrzutki Romów i Sinti (Gypsie) w "Rassenhygienische und Bevölkerungsbiologische Forschungsstelle" (Wydziale badawczym ds. Higieny rasowej i biologii populacji) na Uniwersytecie w Tybindze przed wysłaniem tych dzieci do Auschwitz za "specjalną obsługę".

źródło
Kto nie pamięta historii skazany jest na jej ponowne przeżycie - George Santayana
Odpowiedz




Użytkownicy przeglądający ten wątek: 2 gości
Menu